Wie zijn wij?

Wij zijn The Wondering Family, een “gewone” familie (als zoiets al bestaat!) die een eerder ongewone beslissing nam. We besloten namelijk om al onze zekerheden achter ons te laten. In de eerste plaats letterlijk, want we lieten ons leuke huis in ons comfortabele land achter ons. Maar ook figuurlijk, want we wilden niets liever dan onze vastomlijnde manieren van denken onderzoeken en op zoek gaan naar nieuwe denkkaders, waarvan we aanvoelden dat ze beter bij ons pasten.

We wilden eindelijk het leven gaan leiden waar we al lang van droomden, een leven dat past bij ons en bij onze visie, een leven waar we diep in onszelf echt naar verlangden.

Voor ons betekende dit dat we op weg gingen op een ongelooflijk boeiende reis. Een “uiterlijke reis”, de wereld in om andere plaatsen en culturen te gaan verkennen. Maar ook een “innerlijke” reis, op zoek naar meer verbondenheid met onszelf, ons gezin, de mensen om ons heen en de mooie wereld waarin we leven. Het is vooral een reis naar vrijheid, de vrijheid om zelf ons leven in handen te nemen en volop te gaan voor waar we ons goed bij voelen.

Willem is een optimist, die vrolijk door het leven gaat en overal het beste in ziet. Hij leeft helemaal in het nu en probeert zo veel mogelijk te genieten van alles wat er op zijn pad komt. Willem is een ondernemer die graag oplossingen zoekt voor obstakels en die graag nieuwe zaken bijleert. Als spellenfanaat kan je hem altijd verleiden tot het spelen van een goed gezelschapsspel.

Pasfoto Willem Lutjeharms
Pasfoto Lieve Meere

Lieve is een enthousiaste en warme persoon. Ze houdt van mensen en zoekt steeds het beste in iedereen. Persoonlijke groei en interpersoonlijke relaties zijn onderwerpen die ze nooit beu raakt. Ze vindt het heerlijk om constant bij te leren. Ze is graag buiten, in de natuur, waar ze tot rust komt en verbondenheid ervaart. Ze houdt van lezen, lekker koken (en eten!), strandwandelingen, in, rond, op water zijn en fijne gesprekken voeren.

Kilian. Met zijn enthousiasme en energie brengt hij leven in de brouwerij! Hij is nieuwsgierig en onderzoekt graag alles zelf, hij neem iets niet zomaar voor waar aan! Hij heeft een grote fantasie en bedenkt graag oplossingen “buiten de box”. Hij leert graag bij en vindt bijna alles interessant. Zijn favoriete tijdsbestedingen zijn boeken lezen, gezelschapsspelletjes spelen en minecraft spelen.

Pasfoto Kilian
Pasfoto Kobe

Kobe. Met zijn rustige aanwezigheid brengt hij evenwicht in het stel. Hij kan zich supergoed in anderen inleven en staat altijd klaar om te helpen. Hij heeft een sterk innerlijk kompas waarmee hij makkelijk aanvoelt wat een goede oplossing voor een bepaalde situatie is. Hij stelt zich een doel en gaat ervoor, waarbij hij uitdagingen niet uit de weg gaat. Hij is bijna altijd vrolijk en positief. Zijn favoriete tijdsbestedingen zijn buiten spelen, actief exploreren en minecraft spelen.

Flora. Met haar vrolijke lach of gibberende giechel brengt ze ons veel vreugde. Ze heeft een rijke fantasie waar ze zich graag en lang kan in verliezen. Ze houdt van dieren en kan heel goed met hen omgaan. We noemen haar vaak onze dierenfluisteraar. Ze houdt ook van mensen en legt heel makkelijk contact. Ze is een soort stoere prinses. Haar favoriete tijdsbestedingen zijn knutselen, bakken, met lego spelen en minecraft spelen.

Pasfoto Flora

Willem. Lieve. Kilian. Kobe. Flora. The Wondering Family.

De beslissing om full time te gaan reizen kwam er niet echt “plots” of “zomaar”. Ik denk dat weinig mensen die ons echt goed kennen eigenlijk echt verrast waren over onze full time reisplannen….. Het nemen van die beslissing is meer het orgelpunt van een proces dat eigenlijk al lang geleden begon….

Willem en ik hebben altijd graag gereisd. Toen we nog niet zo lang samen waren, gingen we een maand naar China op reis (we studeerden toen allebei Sinologie, zo hebben we elkaar leren kennen!). Het werd een fantastische ervaring. En na deze reis wisten we het zeker: wij zouden vanaf nu nog veel samen reizen, want we zouden de reis die het leven is vanaf nu samen maken!

Willem en Lieve in Thailand
Thailand, 2006

Niet lang daarna vertrokken we voor een twee maanden naar Thailand. Willem was een jaar uitwisselingsstudent geweest in Thailand, en hij wou zijn liefde voor Thailand met mij delen en mij de Thaise cultuur leren kennen. Alweer een prachtige ervaring. We beseften dat we het echt heerlijk vonden om nieuwe culturen te leren kennen, nieuwe mensen te leren kennen, nieuwe plaatsen te ontdekken. We voelden dat reizen onze horizon verbreedde, ons nieuwe perspectieven gaf. We beseften dat er niet één soort “normaal” is, dat verschillende mensen verschillende dingen als “normaal” zien. Dit vonden we fantastisch. Toen we de kans kregen om met een studiebeurs zes maand in Shanghai te gaan wonen, zeiden we dan ook volmondig JA.

We besloten om na onze studies een jaar te gaan rondreizen in Azië, voor we ons zouden gaan settelen en een huis en werk zouden gaan zoeken. We kochten ons twee grote rugzakken en twee kleine scootertjes en snorden zo een jaar lang vrolijk door Azië rond. We leefden op een minimaal budget en hadden maximale ervaringen.

Na dit reisjaar kwamen we terug naar België. Enerzijds vonden we het spijtig dat ons avontuur gedaan was, maar anderzijds hadden we ook wel zin om aan “het echte leven” te gaan beginnen. Dus zochten we werk en een leuk huisje dat we zelf opknapten. Tien maand na terugkomst werd onze eerste zoon Kilian geboren. Onze hele wereld veranderde. We waren nu OUDERS geworden! We vonden het helemaal fantastisch en werden er volledig door opgeslokt. Na twee jaar die voorbijvlogen, verwelkomden we Kobe in onze familie. Niet lang daarna kwam Flora, die onze familie compleet maakte.

Drie kinderen op vier jaar tijd, we hadden het druk en we waren eventjes niet meer met reizen bezig….. Maar eigenlijk duurde het niet lang voordat we weer “itchy feet” kregen…. We begonnen te denken aan verre reizen met ons gezin. We begonnen met een paar reizen in Europa, om eens te testen hoe het was om met kinderen op reis te gaan. We beleefden twee mooie zomers in Italië en Spanje, waar we ontdekten dat er nog heel veel tijd overbleef om te genieten van elkaar en de nieuwe ervaringen, tussen het maken van papjes, het verversen van luiers en het troosten van vermoeide kindjes door!

The Wondering Kids in Thailand
Thailand, 2014

De zomer dat Flora twee jaar was, besloten we om samen met de kinderen een maand naar Thailand te gaan. We waren een beetje nerveus om met drie kleuters een verre en lange reis te maken, maar dat bleek helemaal onnodig. De reis werd immers een fantastische ervaring. We ontdekten dat we het eigenlijk echt geweldig vinden om te reizen met onze kinderen. Ja, het is soms lastig (en soms echt lastig!), maar het is zo leuk om te zien hoe zij alles in zich opnemen. Hoe ze dingen ontdekken, hoe ze bijleren. Hoe ze als bijna vanzelfsprekend contact leggen met de mensen die we ontmoeten. Het allerleukste vinden we waarschijnlijk het gevoel van grote verbondenheid met elkaar dat we altijd ervaren als we op reis zijn, omdat samen zo een intense ervaringen beleven gewoon echt een diepe band schept.

In 2017 gingen we vijf weken op reis naar Panama. En tijdens deze reis gebeurde er iets. We voelden allemaal aan dat we niet wilden dat deze reis zou stoppen. We voelden allemaal aan dat dit eigenlijk was wat we wilden. Reizen, dingen ontdekken, bijleren, bij elkaar zijn.

In september 2017 namen we de beslissing: we zouden een jaar full time gaan reizen door Centraal Amerika. We begonnen ons bedrijf aan te passen, zodat we vanop afstand zouden kunnen werken, we verhuurden ons huis, verkochten veel van onze spullen, troffen regelingen met school, regelden het nodige papierwerk.

Terwijl we ons reisjaar aan het plannen waren, veranderde er iets in ons. Alles voelde plots zo goed. Zo vanzelf. Het voelde alsof we eindelijk op het juiste pad waren gestapt. En dus veranderde ons plan om een jaar te gaan reizen in een plan om voor onbepaalde tijd te gaan reizen. En zo werden we The Wondering Family……

Waarom reizen ons zo blij maakt

Dat we graag reizen, dat weten we allang. Maar om de één of andere reden hadden we steeds het gevoel dat reizen thuishoort in de categorie “vrije tijd”, “ontsnappen aan het echte leven”. Iets waarvan we konden genieten voor eventjes, als we genoeg inzet getoond hadden in de “echte wereld”. We zagen reizen als een periode om tot rust te komen, te herladen. De energiegevende pauzes in een druk leven.

Heerlijke rustige ochtenden aan de oevers van Lago Atitlan….

Na ons reisjaar doorheen Azië besloten we om helemaal te gaan voor het “echte leven”. En dus hadden we een jaar na terugkomst een auto, een huis en ons eerste kindje. We zochten en vonden allebei werk en we gingen helemaal voor het “echte leven”. We hadden doelen om na te streven: we verbouwden ons huis tot een zeer licht, ruim, open huis waar we ons heel goed in voelden. Willem bouwde zijn eigen zaak als consultant uit, en ik begon samen met Willem in de zaak te werken. We werkten samen van thuis uit en hadden een goede work-life balans. De kinderen gingen naar een leuke school en hadden veel vriendjes. En in de zomer gingen we samen met ons gezin op een verre reis. Zo ging het al een paar jaren. We waren gelukkig en genoten van elkaar en van het leven.

Happy holidays…..

Maar toch….. Ergens bleef er iets knagen. En toen ons huis verbouwd was, en onze zaak succesvol uitgebouwd was, en Willem lachend zei: “nu kunnen we gaan denken over een zwemvijver in onze tuin”, beseften we allebei dat dit eigenlijk totaal niet was wat we echt wilden. We begonnen hierover na te denken. We praatten hier lang en vaak over. We hadden het gevoel dat we “het perfecte leven” gecreëerd hadden, en dat het toch niet perfect aanvoelde voor ons. We beseften dat we ergens iets “misten”, dat we ergens in onszelf een verlangen hadden naar iets wat we niet hadden in ons leven….

Dit was voor ons meer het beeld van wat wij zagen als ons droombeeld…..

We voelden ons een beetje gevangen in het leventje dat we zelf gecreëerd hadden. Het voelde alsof we het script “hoe creëer je je droomleven” hadden opgevolgd, en nu we daarmee zo ongeveer klaar waren, voelden we een soort leegte, een gevoel van “is dit het nu, dit droomleven?”. We begonnen te beseffen dat dit kwam omdat we een script gevolgd hadden dat gewoon niet ons eigen script was. We voelden dat we doelen nagestreefd hadden die eigenlijk niet onze eigen doelen waren. En we beseften dat we in dit proces belangrijke stukjes van onszelf kwijtgeraakt waren…. We wilden terug meer verbondenheid voelen. Verbondenheid met onszelf, de mensen om ons heen, de wereld om ons heen. En we wilden ook meer vrijheid voelen. De vrijheid om dat leven in verbondenheid te leven…..

Vrijheid…… zo leuk om te zien hoe de kinderen hun vrijheid ten volle beleven…..

Hoewel we een vrij goede work-life balans hadden, vonden we toch dat we te weinig leuke tijd met de kinderen konden doorbrengen. Haastige ochtenden, volgepropte avonden, drukke weekends, heel veel verplichtingen, hobby’s hier en daar,…. We hadden het gevoel dat het heel moeilijk was om tijd vrij te maken voor ontspannen familie tijd. We wilden echt heel erg graag meer tijd met onze kinderen kunnen doorbrengen. We hadden ook het gevoel dat we de connectie met onszelf en met onze diepere waarden een beetje verloren waren in de drukke, haastige levens die we leidden. Ja, we willen duurzame beslissingen maken, maar we zullen daarmee beginnen als we meer tijd hebben, voorlopig liever even makkelijk, want ik moet nog een was opplooien, strijken, de afwas doen en de schoolagenda’s nakijken…. Ja, we willen gezonder gaan eten, maar straks is het voetbaltraining dus maak ik snel even iets makkelijk klaar…..

We beseften dat het tijd was om zelf ons leven weer in handen te nemen….

Het voelde allemaal samen gewoon niet meer echt goed. We wilden graag terug meer in verbondenheid leven. In verbondenheid met onszelf en onze kernwaarden. In verbondenheid met onze kinderen. In verbondenheid met de wereld rondom ons. We hadden het gevoel dat het script van de “9-to-5” niet werkte voor ons gezin. We wilden niet het grootste deel van de dag apart doorbrengen, zittend achter een bureautje (wij op het werk, de kinderen op school). We voelden allemaal dat we liever samen op ontdekking zouden gaan, de wereld in, om nieuwe dingen te ontdekken, om met veel enthousiasme bij te leren. Net zoals we altijd in de zomervakanties deden.

Een nieuwe hobby van ons allemaal: bodyboarden!!

Dus toen we in 2017 in Panama op vakantie waren, was er in onze geest een heel vruchtbare bodem om de gedachte “wat als we dit nu eens voor veel langer zouden gaan doen, wat als we permanent op reis zouden gaan?” met open armen te verwelkomen. Toen dit idee eenmaal in ons hoofd opgekomen was, raakte het er niet meer uit. Eind september 2017 besloten we dan ook om de sprong te wagen! In de zomer van 2018 zouden we niet zomaar op reis gaan, maar voor minstens een jaar op reis te gaan (fastforward: intussen bevalt deze nieuwe levensstijl ons zo goed, dat we het nog veel langer willen gaan doen!).

We besloten de sprong te wagen……

Er volgde een druk en chaotisch jaar van voorbereidingen. Maar ondanks alle drukte en chaos was het ook een geweldig jaar. Want vanaf het moment dat we de beslissing genomen hadden om ons leven anders te gaan organiseren, viel er precies een last van onze schouders. We hadden voor het eerst sinds lang het gevoel dat we op het “goede” pad wandelden, het pad dat voor ons “goed” aanvoelde. We leerden enorm veel bij en vergrootten onze comfort zone. We voelden dat we eindelijk ons eigen script aan het schrijven waren. En dat voelde ontzettend goed!

Tijdens het jaar van voorbereiden stond ons leven helemaal “op zijn kop”…..

Natuurlijk is je eigen script schrijven soms best wel lastig, soms zelfs een beetje beangstigend. Er zijn hoofdstukken waarin de dingen niet lopen zoals je wilt. Helemaal niet. Er zijn obstakels te overwinnen. Uiterlijke obstakels en innerlijke obstakels. Het vraagt soms moed en doorzettingsvermogen om verder te gaan op een redelijk onzeker pad. Het vraagt veel loslaten, overgave en vertrouwen. Want nee, we weten niet altijd op voorhand hoe iets gaat lopen, soms moeten we gewoon springen en vertrouwen dat we goed zullen terechtkomen. Maar dat is allemaal ok. Want alle moeilijkheden en tegenslagen zijn van onszelf. Ze passen bij ons, ze passen bij ons pad. Ze helpen ons om verder te gaan op het pad dat we zelf kiezen. We zijn niet meer zo bang van tegenslagen, we laten ons niet zo snel meer ontmoedigen, want we houden gewoon van het hele proces om zelf ons eigen pad te zoeken en te bewandelen.

Blij bij het begin van iedere nieuwe dag vol mogelijkheden…..

En wandelen op ons eigen pad voelt echt goed. Het voelt licht, vreugdevol, juist. Als we ’s morgens wakker worden, staan we vol energie op, helemaal klaar om aan de nieuwe dag te beginnen. Want we weten dat het een dag is vol met dingen die we echt willen in onze dag. En als we ’s avonds gaan slapen, zijn we blij en dankbaar voor de dag die voorbij is. We zitten vol energie, we voelen ons verbonden met onszelf, onze familie en de wereld. We leren enthousiast heel veel bij en we vergroten constant onze comfort zone. We nemen meer en meer onze kernwaarden weer op en vertalen die in concrete activiteiten in onze dag.

Blij aan het eind van iedere dag vol momenten van vreugde…..

Voor ons betekende dit onder andere tijd dagelijks veel tijd vrijmaken om samen met de kinderen iets te doen, gezond eten, meditatie en yoga opnemen, veel buiten zijn, actief zijn, veel lezen, veel nieuwe dingen uitproberen (surfen, SUPpen, bodyboarden, paragliding, duiken, snorkelen,….). Al deze dingen maken ons energiek en vrolijk. We zijn dan ook heel blij dat we ons leven zijn gaan leiden in lijn met onze diepste verlangens. Dat we nu leven in vrijheid.